Jacht op de erfenis

Het hoofdthema van een recente HP/de Tijd was De jacht op de erfenis, met als ondertitel: Hoe erf je zoveel mogelijk? Prima dat er aandacht wordt besteed aan dit onderwerp. Het leidt tot gesprekken binnen de huiskamer of op kantoor. Toch lijkt het af en toe een sport te zijn om zoveel mogelijk uit het vermogen van de erflater te trekken.

Natuurlijk is het heel begrijpelijk dat erfgenamen zo weinig mogelijk willen afdragen aan de fiscus maar sommige mensen vatten alles wel heel letterlijk op en menen dat de zin “Hoe erf je zoveel mogelijk?” een tot hen persoonlijk gerichte boodschap is om zoveel mogelijk uit de erfenis te slepen.

Laten we even buiten beschouwing dat een aantal zaken natuurlijk enorm veel emotionele waarde hebben. Over deze dingen heb ik het nu niet, bovendien kan daar geen geld tegenop. Ik heb het over zaken, zeg maar goederen, die gewoon harde euro’s opleveren voor de erfenis. Het komt nog vaak genoeg voor dat families er niet uitkomen en er grote ruzie ontstaat. Een veelgehoord advies is om de zogenaamde koude kant (de aangetrouwde partners) erbuiten te laten als er een erfenis van een ouder te verdelen is. Het schijnt dat dit veel ruzie kan voorkomen. Daarnaast worden soms mediators of nalatenschapscoaches ingeschakeld en ik kwam laatst ook de volgende oplossing tegen.

De familie van de erflater uit dit voorbeeld verkocht alle goederen en iedereen kon mee kopen. De executeur had in dit geval de algemene leiding over de verkoop. Eerst werd er gekocht door de erfgenamen. Ook de ‘emotionele goederen’ moesten worden gekocht. Nadat erfgenamen alle ruimte hadden gekregen om te kopen werd het restant verkocht aan derden. De opbrengst werd in een grote pot gedaan en die werd eerlijk verdeeld door alle kinderen. Ieder kreeg een evenredig deel. Een vrij controversiële oplossing maar misschien een idee?

Hoe het ook zij… iedere familie krijgt te maken met een nalatenschap en om die reden is het praten erover van belang. Openheid geeft duidelijkheid. En vergeet u, als eventuele erflater, niet om de zaken goed te regelen. Tenslotte is het uw nalatenschap.